بهانه ها

زهرا، همان غمی است که در سینه ی علی ست
پهلو شکسته ایست که آیینه ی علی ست

زهرا که دستهای به دستاس رفته اش
از جنس دستهای پر از پینه ی علی ست

زهرا، مگر علی است که آیینه ی خدست
زهرا، مگر خداست که آیینه ی علی ست

افلاک را بگو که نگردند خاک را
زهرا! بگو مزار تو در سینه ی علی ست

*

زهرا بیا ببوس گلوی حسین را
این ابتدای غربت دیرینه ی علی ست 

                                                                                                     (مهدی جهاندار)